Gustáv Murín. Esej. Redakce Veronika Ďurovčíková. Hudební spolupráce Ĺuboš Kovačech. Technická realizace Iveta Janáková. Režie Andrej Turčan.
Účinkuje Radoslav Kuric.
Připravil Slovenský rozhlas v roce 2007 (15 min.).
29. 6. 2013
Ukradená madona (2013)
Stanislav Motl. Dávné příběhy a nová svědectví Stanislava Motla.
Účinkuje Stanislav Motl.
Připravil Český rozhlas v roce 2013 (30 min.). Premiéra 30. 6. 2013 v cyklu Stopy, fakta, tajemství … (ČRo 2 Praha, 10:30-11:00).
Lit.: Motl, Stanislav: Ukradená madona. In web ČRo 30. 6. 2013 (anotace). – Cit.: Stalo se to v roce 1967. Z jistého kostela v západních Čechách byl odcizen obraz Madony s dítětem.
Nešlo o jen tak obyčejný obraz. Jeho autorem byl totiž Lucas Cranach, umělec žijící v letech 1472 až 1553, dvorní malíř mnoha panovníků, knížat či biskupů, jeden z nejvýznamnějších renesančních malířů své doby, přítel Martina Luthera, kterého mnohokrát portrétoval.
Proč zrovna z neznámého kostela v Čechách zmizel tento obraz? A jaké byly jeho další osudy? A do jaké míry byla celá tato důmyslná krádež organizována ze zahraničí?
Moře v ohni vzpoury (2013)
Stanislav Motl. Dávné příběhy a nová svědectví Stanislava Motla.
Účinkuje Stanislav Motl.
Připravil Český rozhlas v roce 2013 (30 min.). Premiéra 23. 6. 2013 v cyklu Stopy, fakta, tajemství … (ČRo 2 Praha, 10:30-11:00).
Pozn.: Byla to největší námořní vzpoura v době první světové války. Odehrála se v Boce Kotorské a zúčastnily se jí téměř 4 000 námořníků, příslušníků tehdejšího rakousko-uherského loďstva. Mezi vůdci vzbouřenců byli také Češi. Byl to zejména syn české matky a německého otce z Přerova František Rasch. Co to vlastně bylo za člověka? Proč se pustil do zápasu, který, jak tušil, byl předem prohraný? A jaké byly posední okamžiky jeho života? (anotace ČRo)
28. 6. 2013
Koniec ovadov (Konec ovádů, 2012)
Milan Zelinka. Fejeton. Redakce Ivana Jachymová. Hudbu vybral Alexander Berta. Zvuk Peter Krajčovič. Režie Peter Kočiš.
Čte Tomáš Mischura.
Připravil Slovenský rozhlas pro Rozhlas a televíziu Slovenska v roce 2012 (8 min.).
Koníčky moje, kone (Koníčci mí, koně, 20??)
Emil Benčík. Feature o chovu koní na Slovensku. Redaktorka Iveta Bognárová. Zvuk Mária Vrancová. Hudební redaktorka Katarína Cútová.
Účinkují Mária Schlosserová, Ján Valentík, Michal Horný, Juraj Kovalčík, František Hrúzik, Eduard Morvai, Ján Dugovič a Marta Dugovičová.
Připravil Slovenský rozhlas v roce 20?? (35 min.).
27. 6. 2013
Heiress (Dědička, 1950)
Henry James (novela „Washingtonovo náměstí“). Rozhlasová verze filmového zpracování divadelní hry.
Účinkují Olivia de Havilland a další.
Nastudoval „Lux Radio Theater“ v roce 1950. Premiéra 11. 9. 1950 (60 min.). K poslechu zde.
Pozn.: The Broadway Playhouse aired in 1950 and featured theatrical plays done by some of the greatest actors of the time.
Paradis (Ráj, 2012?)
Janusz Głowacki (Glowacki). Rozhlasová hra. Další tvůrci a interpreti nezjištěni.
Natočeno 2012 (?).
Noc z Wertyńskim (Noc s Wertynským, 2012?)
Janusz Głowacki (Glowacki) a Olena Leonenko. Rozhlasová hra. Režie Janusz Głowacki. Realizace Andrzej Brzoska. Hudební spolupráce Rafał Kulczycki.
Účinkují Olena Leonenko (slovo a zpěv) a Rafał Kulczycki (klavír).
Natočeno 2012 (?).
Pozn.: W słuchowisku muzycznym „Noc z Wertyńskim” Olena Leonenko, ukraińska pieśniarka i aktorka, opowiada tragiczną i przejmującą historię życia i twórczości Aleksandra Wertyńskiego, rosyjskiego pieśniarza, kompozytora, poety. W scenariuszu napisanym przez Janusza Głowackiego romanse najbardziej znanego barda międzywojnia przeplatają się z fragmentami listów i opowiadanymi przez narratorkę faktami z jego życia. Wertyński śpiewał o kobietach, które go kochały – polskiej hrabinie Irenie, Marlenie Dietrich, o balerinach i artystkach cyrkowych, o liliowym Negrze i clownach, ale cały czas opowiadał o sobie. O swojej samotności i tęsknocie, o niespełnionych marzeniach i straconych uczuciach. Śladami Wertyńskiego podróżujemy z Petersburga do Paryża, z Nowego Jorku do Szanghaju. Spotykamy Marlenę Dietrich i Chaplina, Józefa Piłsudskiego i Józefa Stalina. Przygląda się w tym spektaklu pierwsza połowa wieku dwudziestego. Jest w nim rewolucja i emigracja, miłość i żart, rozpacz i ironia, wielkie sukcesy i wielkie upokorzenia. We wszystkich tekstach obecne jest niezadane na głos pytanie – jak żyć? (anotace)
Mecz (Zápas, 2012?)
Janusz Głowacki (Glowacki). Rozhlasová hra. Realizace Andrzej Brzoska. Hudební spolupráce Marian Szałkowski. Režie Janusz Zaorski.
Osoby a obsazení: prezident (Piotr Fronczewski), viceprezident (Sławomir Pacek), Maja (Sonia Bohosiewicz), pokladník (Marcin Troński), novinář (Wojciech Wysocki), Wolski (Marian Opania), Wrotek (Paweł Krucz), Migoń (Kamil Przystał), Cichoński (Krzysztof Banaszyk), návštěvník stadionu (Zbigniew Buczkowski), zpravodaj – komentátor (Dariusz Szpakowski). Dále účinkují Jerzy Chromik, Jerzy Engel, Andrzej Strejlau, Stefan Szczepłek, Janusz Zaorski.
Natočeno 2012 (?).
Pozn.: Janusz Głowacki „Mecz” napisał w 1976 r. w okresie euforycznych sukcesów polskiej piłki i srebrnych orłów trenera Kazimierza Górskiego. Akcja sztuki rozgrywa się w czasie meczu, który ma zadecydować, czy Polska wejdzie do finału Mistrzostw Świata. Na boisku toczy się gra, ale w gruncie rzeczy bardziej interesujący mecz rozgrywa się w salce na szczycie. Losy znajdujących się tam ludzi zależą od przebiegu gry na boisku, więc obserwujemy cyniczną i komiczną grę i walkę o przetrwanie. Intrygi, pieniądze, wzajemne wykańczanie się tworzą straszno-groteskową kombinację. Przeplataną snami o potędze, deklaracjami o bezinteresowności, miłości do Polski, sportu itd. Każda zmiana sytuacji na boisku zmienia nastrój i układ sił w gabinecie Prezesa. Sztuka miała premierę w Teatrze Powszechnym w Warszawie i grana była w kilku innych w kraju i w Europie. Andrzej Wajda chciał z niej zrobić film, ale ówczesny szef Komitetu Kinematografii Janusz Wilhelmi się nie zgodził.
Najśmieszniejsze i najsmutniejsze, według Janusza Głowackiego, jest to, że „Mecz ciągle trwa i w roku 2012 tuż przed Euro, brzmi porażająco aktualnie”.
Kopciuch (Děvka, 1980)
Janusz Głowacki (Glowacki). Rozhlasová hra. Režie Maciej Zembaty.
Osoby a obsazení: děvka (Stanisława Celińska), ředitel (Bogusz Bilewski), inspektor (Witold Pyrkosz), zástupce (Henryk Talar), režisér (Krzysztof Kołbasiuk), princ (Danuta Rastawicka), otec (Marta Żak), první dcera (Joanna Pacuła), víla (Ilona Ku¶mierska), machecha (Lilianna Głąbczyńska), operátor (Marek Obertyn), první elektrikář (Andrzej Baranowski), druhý elektrikář (Maciej Borniński), třetí elektrikář (Wojciech Zagórski), čtvrtý elektrikář (Jacek Jarosz).
Natočeno 1980. Repríza 7. 12. 2008.
Pozn.: Sztuka „Kopciuch“ odniosła międzynarodowy sukces, wystawiana najpierw w Londynie, spotkała się z uznaniem widzów teatralnych między innymi w Buenos Aires, w Taipej i Nowym Jorku. W prasie angielskiej pisano o niej: „Kopciuch portretuje schizofreniczny zakład poprawczy dla młodych dziewcząt. Ale ten zakład to oczywiście metafora społeczeństwa. Wszyscy mają tu brudne ręce, najbrudniejsze zaś mają ci, którzy powinni być poza wszelkimi podejrzeniami – wychowawcy. Niezwykle inteligentnie i prowokacyjnie napisana sztuka“. Dziś można wydobyć z niej na plan pierwszy inne akcenty. Sam Autor przed premierą w 2004 roku w warszawskim Teatrze Małym powiedział: „Media rządzą dziś światem. Mówią prawdę albo kłamią, kreują nas, a jeśli ktoś się chce im sprzeciwić – niszczą. O tym właśnie jest Kopciuch“. (anotace)
Alternativní název: Coura